Akdeniz Mutfağında Keçiboynuzu
Keçiboynuzu, Akdeniz'in hemen her kıyısında yetişen ve bu nedenle bölgenin ortak mutfak mirasına dönüşen nadir meyvelerden biridir. Kıbrıs'ta şurup ve pasteliye, Girit'te şurup ve ekmeğe, Malta'da oruç dönemi tatlılarına, Levant'ta tahinli pekmeze ve Ramazan içeceğine dönüşür; İspanya'da ise hem kıtlık yıllarının hafızasında hem de modern gıda araştırmalarında yer alır.
Devamını OkuMalta ve Akdeniz Adalarında Keçiboynuzu Geleneği
Akdeniz adaları, keçiboynuzunun en köklü geleneklere sahip olduğu yerlerin başında gelir. Malta'da ağaç kırsal peyzajın simgesi ve dilde uzun ömrün işaretidir; Sicilya'nın güneydoğusunda keçiboynuzlu meralar kültürel peyzajın parçasıdır; Girit'te şurubu ve odunuyla gündelik hayatta yer alır; Kıbrıs'ta ise bir dönem "kara altın" olarak adanın ekonomisini taşımıştır.
Devamını Oku
Antik Mısır ve Yunan'da Keçiboynuzu
Keçiboynuzu, antik Doğu Akdeniz'in iki büyük kültüründe, Mısır ve Yunan dünyasında farklı biçimlerde iz bırakmıştır. Mısırlılar "tatlı" kavramını yazarken keçiboynuzu baklası biçimindeki bir işareti kullanmış; Yunanlar ise ağacın baklasını boynuza benzeterek ona bugünkü bilimsel adın da temelini oluşturan ismi vermiştir.
Devamını Oku
Osmanlı'da Keçiboynuzu ve Pekmez Kültürü
Keçiboynuzu, Osmanlı Devleti'nin uzun süre hüküm sürdüğü Akdeniz kıyılarının hemen tamamında yetişen bir ağaçtır. Anadolu'nun güney kıyıları, Kıbrıs, Girit, Levant ve Mısır gibi bölgelerde keçiboynuzu meyvesi hayvan yemi, tatlandırıcı, içecek ve ticaret malı olarak değerlendirilmiş; bu bölgelerin pek çoğunda bugün hâlâ yaşayan keçiboynuzu pekmezi ve şerbeti gelenekleri oluşmuştur.
Devamını Oku